บทเพลงแห่งการเดินทาง

 พณ ลานวรัญ

  เที่ยวท่องล่องย่ำย้ำรอยร่อง..
 ประครองป้องวิญญาณ สะท้านขื่นขม
 ย่ามริ้วยับ ขับขานอยู่นานนม
 ลมหายใจล่องจม อุดมการณ์…
  รอยเท้ายังก้าวย่างอย่างแกร่งกล้า
 มีจุดหมายทายท้าอย่างกล้าหาญ
 พลิ้วลม ล่องพัดสุดทัดทาน..
 คือสายธาร ซาบซึ้ง ติดตรึงใจ…
  วาดหวัง ฝันใฝ่ ให้โลกสุข
 ปลอบปลุกความงามงด สดใส..
 คอยบรรเลงไหว้วอนสัญจรไป
 แม้ข้างใน ร่ำไห้ ไม่อ่อนแรง…
  เพียงเสียงเพลงแห่งความขื่นขม
 พร่างพรมพืชพันธุ์ให้แข็งแกร่ง..
 แม้โลกหมุนเวียนไม่เปลี่ยนแปลง
 ขอเป็นแสงน้อยหนึ่งล้วน เพื่อมวลชน
 ………
 14 มกราคม 2543
 

“มอบบทกวีนี้รำลึกถึง เช กูวารา และแด่มิตรสหายนักต่อสู้ทั้งหลาย แม้ว่าท่านจะอยู่แนวรบใด เขตแดนแคว้นถิ่นที่ หรือมีอาชีพใดก็ตาม ..

ขอให้ลมหายใจแห่งการต่อสู้มิยอมจำนนของท่าน อย่าได้ยอมแพ้แก่อุปสรรคทั้งหลาย กระทั่งลาภยศ สรรเสริญ อำนาจเถื่อนทมิฬหินชาติใดก็ตาม แม้ว่าจะต่อสู้อยู่กับพันธนาการแห่งตัวเอง หรือสังคมเสื่อมทรามใดๆ  ปลดปล่อยตัวเองสู่อิสรภาพ หรือเสรีภาพแห่งมวลมนุษยชาติก็ตาม

ขอเป็นเสมือนหนึ่งกำลังใจที่ฝากมาพร้อมกับสายลมแห่งความปรารถนาดีนี้
ในนามแห่งการต่อสู้.. ขอให้ท่านได้รับชัยชนะ..” 

7 พฤษภาคม 2550
แด่เช กูวารา วีรบุรุษไม่มีวันตายของข้าพเจ้า..

“หากท่านตัวสั่นเทาเมื่อเห็นความอยุติธรรม  ท่านคือเพื่อนของเรา...”
 Ernesto Che Guevara